تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِلاَّ عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ (171)
إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ: مگر پيره زنى، يعنى زن او که داخل بود در باقيماندگان در عذاب. مروى است که در راه سنگى بر سر او واقع شد و او را هلاک کرد به جهت آنکه مايل و راضى بود به فعل قوم. نزد بعضى در شهر مانده بود و با لوط بيرون نيامد و گفت: راضيم که به من رسد آنچه به قوم خواهد رسيد. «1»