تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ (173) وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً: و بارانيديم بر ايشان باران، يعنى بر کسانى که از قوم گريخته بودند سنگها را به طريق باران بر سر ايشان بارانيديم. يا بعد از انقلاب‌ «1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 476، چاپ کتابفروشى اسلاميّه. جلد 9 - صفحه 487 ديار ايشان، آن شهر را سنگ باران کرديم. از وهب منقول است که آن سنگ کبريت بود. فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ‌: پس بد است باران ترسانيده شدگان که ايمان نياوردند. «1» واقعه هلاک: تتمه روايت سابق از حضرت باقر عليه السّلام: چون طغيان آنها زياد شد، خداوند چند ملک نازل فرمود که بيرون کنند هر که را که در شهر ايشان است از مؤمنان. پس نيافتند در آن شهر به غير از يک خانه از مسلمانان، پس آنها را بيرون نمودند و به حضرت لوط عليه السّلام گفتند: امشب اهل خود را از شهر بيرون بر به غير از زن خود. چون نصف شب گذشت، حضرت لوط با دخترانش روانه شد، و زنش برگشت، دويد به سوى قوم خود که ايشان را خبر کند که لوط بيرون رفت. چون صبح طالع شد، ندا رسيد از عرش الهى که: اى جبرئيل، قول خدا و امر او متحتم شده است در عذاب قوم لوط، پس نازل شو به سوى شهر قوم لوط و آنچه احاطه کرده است به آن و برکن همه را از طبقه هفتم زمين و بالا بياور بسوى آسمان و نگاهدار تا برسد به تو امر خداوند جبار در برگردانيدن آن، و آيت هويدائى باقى بگذار از خانه لوط که عبرتى باشد براى هرکه از آن راه عبور کند. پس پائين رفتم به سوى آن گروه ستمکار، وبال راست خود را برطرف شرقى آن شهر زدم، و بال چپ را برطرف غربى آن، و برکندم يا محمد از زير هفتم طبقه زمين به غير از منزل آل لوط که آن را علامتى گذاشتم براى راهگذران و بالا بردم آنها را در ميان بال خود و بازداشتم آنها را در جائى که اهل آسمان صداى خروسها و سگهاى ايشان را شنيدند. پس آفتاب طالع شد، ندا رسيد که اى جبرئيل، برگردان شهر را بر اين قوم، پس برگردانيدم تا آنکه پائينش به بالا آمد و باريد خدا بر آنها سنگها از سجيل که همه صاحب علامت يا منقط بودند، و اين عذاب از ستمکاران امت تو اى محمد که مثل عمل ايشان کنند بعيد نيست. «1». همان مدرک. جلد 9 - صفحه 488