1- با کار بد مخالفت کنيد، نه با شخص خلافکار. «لِعَمَلِکُمْ مِنَ الْقالِينَ»
2- انبيا، در برابر تهديدها نمى‌ترسيدند و حرف خود را مى‌زدند. «مِنَ الْقالِينَ» لوط در برابر تهديد اخراج وتبعيد، فرمود: من دشمن کار شما هستم.
3- تنفّر از کار بد، هم بايد زبانى باشد و هم عملى. «قالَ إِنِّي لِعَمَلِکُمْ- رَبِّ نَجِّنِي» آرى نگرانى تنها کافى نيست، بايد به فکر رهايى ونجات از مرکز فساد بود.
4- محيط آلوده براى مردان خدا قابل تحمّل نيست؛ اگر از اصلاح محيط مأيوس شدند، حداقل خود را از آنجا نجات مى‌دهند. «نَجِّنِي»
5- بزرگان جامعه بايد به فکر خاندان و ياران خود باشند. «نَجِّنِي وَ أَهْلِي»
6- دعاى انبيا مستجاب است. «رَبِّ نَجِّنِي- فَنَجَّيْناهُ»
7- زن، در انتخاب راه وابسته به شوهر نيست. «إِلَّا عَجُوزاً» (زن لوط راه انحرافى را برگزيده بود)
8- در اديان آسمانى، همه‌ى قوانين و ارزش‌ها بر اساس ضوابط است نه روابط.
«إِلَّا عَجُوزاً» (زن پيامبر نيز اگر منحرف شد، هلاک مى‌شود، زيرا ملاک و ميزان، کفر وايمان است نه رابطه‌ها و نسبت‌ها)
9- حساب اطرافيان و وابستگان شخصيّت‌ها را، از حساب خود آنان جدا کنيد.
«إِلَّا عَجُوزاً» (ممکن است انسان پيامبر وفرستاده خدا باشد، ولى بستگانش در راه حقّ نباشند. همسر لوط در خانه پيامبر بود، ولى داراى تفکّر انحرافى بود.)
10- کيفر گناه براى همه يکسان است، زن لوط در ميان نابودشدگان است و امتياز ويژه‌اى ندارد. «فِي الْغابِرِينَ»
11- کيفر کسانى که مسير ازدواج را به لواط مى‌کشانند، آن است که باران رحمت، باران عذاب شود و آنان را از پاى در آورد. «فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ»
12- خداوند قبل از عذاب، هشدار مى‌دهد و اتمام حجّت مى‌کند. «الْمُنْذَرِينَ»
13- همين که جامعه از افراد صالح خالى شد، زمينه‌ى قهر الهى فراهم شده است.
جلد 6 - صفحه 363
فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ ... ثُمَّ دَمَّرْنَا
14- طبيعت، در اختيار قدرت الهى است. (همان قدرتى که از آسمان باران نازل مى‌کند، مى‌تواند سنگ نازل کند) وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً ...
15- تاريخ، مايه‌ى عبرت است. «إِنَّ فِي ذلِکَ لَآيَةً»
16- در تربيت، تکرار لازم است. (در اين سوره بعد از نقل ماجراى هريک از پيامبران، جمله‌ى «إِنَّ فِي ذلِکَ لَآيَةً» آمده است).
17- اکثر مردم پند پذير نيستند. «وَ ما کانَ أَکْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ»
18- قدرت همراه با رحمت ارزش دارد. «الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ»