«ايکة» به معناى بيشه وجنگل است. بعضى «اصحاب ايکه» را که چهار بار نامشان در قرآن آمده همان اصحاب مَديَن مى‌دانند و بعضى ديگر آنان را قومى مى‌دانند که در منطقه‌اى نزديک مَديَن زندگى مى‌کردند و هر دو قوم، مخاطب حضرت شعيب بوده‌اند.
در اين سوره، اين هفتمين پيامبرى است که داستانش نقل شده و در تمام اين داستان‌ها جمله‌ى «قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ»* بود امّا در مورد شعيب، کلمه‌ى «اخوهم» نيامده است. شايد
جلد 6 - صفحه 364
دليلش اين باشد که شعيب نسبت به مردم غريب بود. «1»