تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلاَّ عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ (180)
وَ ما أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ: و سؤال نمى‌کنم شما را بر تبليغ رسالت و ارشاد هيچ اجر و مزدى، إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ: نيست جزاى من مگر بر خداى عالميان.
تبصره: دعوت انبياء بر يک لفظ و معنى آمده به جهت آنکه ايشان همه به يک چيز دعوت مى‌نمودند: از دين خدا و توحيد و عدل و امر به معروف و نهى از منکر و پرهيز از خدا و اجتناب از معاصى و اطاعت ذات سبحانى و رسولان الهى و اخلاص عبادت و امتناع از طمع اجرت بر دعوت و اداى رسالت و اتصاف ايشان به امانت. «1»