تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ذِکْرى‌ وَ ما کُنَّا ظالِمِينَ (209) ذِکْرى‌: به جهت پند دادن تا اتمام حجت بر آنها شود و ايشان را بر خداى تعالى هيچ عذرى نباشد. حاصل آيه شريفه آنکه اول پيغمبران فرستاديم تا ايشان را به حق دعوت نمودند و از عذاب ترسانيدند، و چون تصديق ننمودند و در عناد و انکار افزودند، مستحق عقوبت گشتند، وَ ما کُنَّا ظالِمِينَ‌: و نيستيم ما ستمکاران که قبل از اعلام و انذار و اتمام حجت، کسى را عذاب فرمائيم. تبصره: يکى از معتقدات اثنى عشريه آنکه: محال است صدور قبيح از خداى تعالى، زيرا ذات سبحانى، منزه و مبرى از قبايح باشد، و داعى هم ندارد به ارتکاب قبيح، زيرا داعى به آن يا حاجت است و آن در خداى تعالى محال است؛ و يا حکمت است و آن اقتضاى فعل قبيح ندارد. بنابراين کفر و فسق و فواحش از جانب خدا نيست، بلکه بنده بسوء اختيار خود مرتکب آن گردد، و غايت ظلم باشد که بندگان را معاقب سازد به چيزى که موجب آن شده و در تحت اختيار بنده نبوده باشد؛ و آيه شريفه نفى ظلم فرموده از ساحت جلال خود.