کفّار، هم به محتواى قرآن اشکال مىکردند که نوآورى ندارد، بلکه افسانههاى قديمى است، «أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ» و هم شخص پيامبر را زير سؤال مىبردند که رونويسى کرده است، «اکْتَتَبَها» و هم يارانى خيالى براى پيامبر در نظر مىگرفتند، «تُمْلى عَلَيْهِ».
مراد از نوشتن اساطير، يا اين است که آنها معتقد بودند کسانى براى آن حضرت مىنوشتند ويا مىگفتند: پيامبر سواد دارد وامّى بودن او را نفى مىکردند.
در اين آيه آمده است: «يَعْلَمُ السِّرَّ»، ولى علم خداوند به ظاهر را نفرموده است. آرى کسى که اسرار و حقايق پنهان را مىداند، آگاهى او بر حقايق آشکار مسلّم است.