1- سرچشمهى بهانههاى کفّار، بىاعتقادى به قيامت است. «بَلْ کَذَّبُوا بِالسَّاعَةِ» (ريشه بهانهجويى کفّار که چرا پيامبر گنج وباغ ندارد، تکذيب قيامت است)
2- تکذيب معاد بسيار خطرناک است. کَذَّبُوا بِالسَّاعَةِ ... کَذَّبَ بِالسَّاعَةِ
3- بهشت و دوزخ، از قبل آفريده و آماده شده است. «أَعْتَدْنا»
4- گناه بزرگ، عذاب بزرگ به دنبال دارد. «کذب- سَعِيراً»