1- تضادّ ميان حقّ وباطل، در مدار اراده الهى است. «کَذلِکَ جَعَلْنا»
2- نداى حقّ‌خواهى و حقّ‌گويى، هميشه مخالف داشته است. «لِکُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا»
3- با توجّه به مشکلات ديگران، خود را تسلى دهيد. «لِکُلِّ نَبِيٍّ» 4- انسان ابتدا به‌گناه آلوده مى‌شود وکم‌کم دشمن انبيا مى‌شود. «عَدُوًّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ»
5- انسان با گناه، از مسير حقّ جدا مى‌شود. «مِنَ الْمُجْرِمِينَ» (کلمه‌ى «جرم» به معناى
«1». تفسير المنير.
جلد 6 - صفحه 251
جدا شدن است).
6- سختى‌ها ومخالفت‌ها، انسان را تربيت مى‌کند. «جَعَلْنا- بِرَبِّکَ»
7- تنها راه پيروزى بر دشمن، تمسّک به هدايت و نصرت الهى است. «کَفى بِرَبِّکَ هادِياً وَ نَصِيراً»
8- در برابر مخالفين، بر خدا توکّل کنيم. «کَفى بِرَبِّکَ هادِياً وَ نَصِيراً»
9- پروردگار براى حمايت وهدايت کافى است، دلبستن به ديگران چرا؟ «کَفى بِرَبِّکَ هادِياً»
10- انبيا نيز به هدايت الهى نيازمندند. «کَفى بِرَبِّکَ هادِياً»
11- انسان در درگيرى‌هاى حقّ و باطل، به دو چيز نياز دارد: يکى هدايت و ديگرى قدرت. «هادِياً وَ نَصِيراً»
12- هدايت و نصرت از شئون ربوبيّت خداوند است. «بِرَبِّکَ هادِياً وَ نَصِيراً»