يکى از يهوديان به نام شاس‌بن قيس، وقتى صفا و صميميّت مسلمانان مدينه به خصوص دو قبيله اوس وخزرج را ديد بسيار ناراحت شد و با خود گفت: اين دو قبيله روزگارى با هم جنگ مى‌کردند، ولى حالا در سايه رهبرى ومديريّت محمّد صلى الله عليه و آله در کنار هم با صلح و صفا زندگى مى‌کنند، اگر اين وضع ادامه داشته باشد، کيان يهود در خطر است. او با برنامه‌ريزى، گروهى را با خود همراه وجوانى را در ميان مسلمانان مأمور کرد تا با يادآورى خاطرات درگيرى‌هاى «بُغاث»- محلّى که بين دو قبيله جنگ واقع شده بود- آنان را تحريک کند. آن جوان چنين کرد و عواطف آنان را تحريک نموده، نزديک بود که نزاع و درگيرى سختى شعله‌ور شود. رسول خدا صلى الله عليه و آله ضمن دعوت به آرامش، به آنان هشدار داد و آنها را از توطئه‌ى دشمن باخبر ساخت. آنها سلاح را بر زمين گذاشته، يکديگر را در آغوش گرفته واز عمل خود پشيمان شدند.
به گفته‌ى مفسّران، در اين حادثه اين آيه و دو آيه‌ى قبل نازل شد که متضمّن توبيخ و سرزنش اهل کتاب و هشدار به مسلمانان است. «1»