«قرون» جمع «قرن»، در اصل به معناى جمعيّتى است که در يک زمان با هم زندگى مى‌کنند و به چهل تا صد سال هم يک قرن گفته‌اند. «تتبير» از دست دادنِ بزرگى و سرنگون شدن است، به صورتى که به نابودى و هلاکت کشيده شود. «1»
«1». التحقيق فى‌کلمات القرآن.
جلد 6 - صفحه 257
اصحاب رسّ چه کسانى بودند؟
درباره‌ى قوم «رَسّ» در تفاسير مطالب زيادى آمده است از جمله: آنان همان قوم شعيب هستند، يا اين که «رَسّ» شهرى است در «يمامه»، يا چاهى است در «انطاکيه» يا همان «رود ارس» است و يا غير آن، ولى در کتاب «عيون اخبار الرضا» مى‌خوانيم:
امام رضا عليه السلام فرمود: شخصى از حضرت على عليه السلام درباره‌ى «اصحاب رسّ» پرسيد، امام عليه السلام پاسخ داد: بعد از طوفان نوح، درختى به نام «شاه درخت» غرس شد. مردم (اين درخت را مقدّس مى‌دانستند و) در اطرافش دوازده قريه بنا کردند. نام قريه‌ها به نام ماه‌هاى ايرانى بود: فروردين، ارديبهشت، خرداد تا دوازده ماه، آنان هر ماه در يکى از قريه‌ها جشن وعيد مى‌گرفتند، البتّه در قريه‌ى اسفند، عيدشان با شکوه‌تر بود و جمعيّت بيشترى جمع مى‌شدند.
در آن مراسم جشن، درختى را آتش مى‌زدند و همين که دودش بالا مى‌رفت به گريه و زارى مى‌افتادند.
خداوند پيامبرى براى آنان فرستاد و آنان را ارشاد کرد، او را تکذيب کردند، پيامبرشان نفرين کرد و آن درخت مقدّسشان خشک شد. پس از آن چاه عميقى حفر کردند و پيامبر خدا را در آن افکندند و او را اين گونه به شهادت رساندند. «1»
و در نهج‌البلاغه مى‌فرمايد: «أين اصحاب مدائن الرس الذين قتلوا الانبياء»