در اين آيات، دوازده صفت از صفات ويژه‌ى «عِبادُ الرَّحْمنِ» بيان شده که بعضى اعتقادى، بعضى اجتماعى و بعضى اخلاقى است.
شايد مراد از «مشى» و حرکت آرام در زمين، تنها نحوه‌ى راه رفتن نباشد، بلکه شيوه‌ى زندگى متعادل را هم شامل شود.
«هون» هم به معناى تواضع و مدارا و نرمخويى است و هم به معناى سکينه ووقار.
امام صادق عليه السلام فرمود: مراد از «هَوْناً» زندگى کردن بر اساس فطرت و هماهنگ با روحيه‌اى است که خداوند آفريده است. يعنى بندگان خدا، خود را به تکلّف و رنج و تعب نمى‌اندازند. «1» کلمه‌ى «سلام» در اين جا به معناى سلامِ وداع با ياوه‌ها و برخورد مسالمت‌آميز است.
«1». تفسير مجمع‌البيان.
جلد 6 - صفحه 279
چنانکه درباره‌ى حضرت ابراهيم عليه السلام مى‌خوانيم: همين که عمويش او را طرد کرد و گفت: از من دور شو، ابراهيم گفت: «سَلامٌ عَلَيْکَ سَأَسْتَغْفِرُ لَکَ» «1» خداحافظ، به زودى براى تو از پيشگاه خداوند طلب آمرزش خواهم کرد.
«بيتوته» به معناى شب‌زنده‌دارى است، خواه تمام شب يا نيمى يا بخشى از آن. چنانکه يکى از اعمال حج، بيتوته‌ى زائران و حاجيان در شب يازدهم و شب دوازدهم ذى‌الحجه در سرزمين منى است و فقها مقدار بيتوته در آن مکان را نيمى از شب دانسته‌اند.
حضرت على عليه السلام در وصف پارسايان مى‌فرمايد: «اما الليل فصافون اقدامهم» آنان شب‌ها در حال قيام و شب زنده‌دارى‌اند، آنان عابدان شب، و شيران روزند. «2»