1- انفاق براى عبادالرحمن، يک وظيفه ومسألهى قطعى است. إِذا أَنْفَقُوا ... (در ادبيات عرب «إِذا» نشان عملى شدن و «لو» نشان عملى نشدن است.)
2- نماز شب و ترس از جهنّم و خوف الهى، بايد در کنار رسيدگى به محرومان جامعه باشد. «يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ- أَنْفَقُوا»
3- انسان مالک است، ولى در خرج کردن محدوديّت دارد. «لَمْ يُسْرِفُوا»
4- اسراف جايز نيست، حتّى در انفاق. «إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا»
5- بندگان خاصّ خداوند، از بخل بدورند. «لَمْ يَقْتُرُوا»
6- امّت ميانه ووسط، بايد برنامههاى معتدل داشته باشد. «وَ کانَ بَيْنَ ذلِکَ قَواماً»
7- ميانهروى در عبادت و انفاق، ارزش است. «قَواماً»