پیام‌های تفسیر نور

1- زمينه‌هاى انحراف و کفر، يا فقدان راه است و يا فقدان راهنما. امّا با وجود کتاب و سنّت و قوانين و رهبر الهى انحراف، وجهى ندارد. «کَيْفَ تَکْفُرُونَ وَ ...» 2- وجود قانون به تنهايى براى جلوگيرى از کفر و انحراف کفايت نمى‌کند، رهبر نيز لازم است. «وَ فِيکُمْ رَسُولُهُ ...» 3- تکيه و توکّل به خداوند و استمداد از او، رمز مصونيّت از تمام وسوسه‌ها و انحرافات است. «مَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِيَ» 4- راه اعتصام به خداوند، به روى هر کسى باز است. «وَ مَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّهِ ...» 5- رو کردن به هر راهى غير از راه خداوند، انحراف است. «وَ مَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِيَ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» 6- آنچه مهم‌تر از حرکت است، پيدا کردن راه مستقيم و حرکت در آن است. «هُدِيَ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ» 7- هدايت، نتيجه‌ى قطعى استمداد و تکيه به خداوند است. «فقد هدى» تفسير نور(10جلدى)، ج‌1، ص: 575