1- وحدت و دورى از تفرقه، يک وظيفهى الهى است. «وَ اعْتَصِمُوا»
«1». نهجالبلاغه، خطبه 176.
«2». تفسير مجمعالبيان.
«3». تفسير نورالثقلين.
«4». انفال، 63.
جلد 1 - صفحه 577
2- محور وحدت بايد دين خدا باشد، نه نژاد، زبان، ملّيت و .... «بِحَبْلِ اللَّهِ»
3- از برکات و خدمات اسلام غافل نشويد. «إِذْ کُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِکُمْ»
4- وحدت، عامل اخوّت است. «فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً»
5- اتّحاد، از نعمتهاى بزرگ الهى است. «فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ»
6- تفرقه و عدوات، پرتگاه و گودال آتش است. «شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ»
7- نعمتهاى خداوند، آيات او هستند. «وَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ ... يُبَيِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آياتِهِ»
8- يادآورى نعمتهاى الهى عامل عشق و زمينهساز هدايت است. «وَ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ ... لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ»