مسأله‌ى گواهى دادن اعضاى بدن در قيامت، بارها در قرآن مطرح شده است. در سوره‌ى فصّلت مى‌خوانيم: «حَتَّى إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ بِما کانُوا يَعْمَلُونَ» «1» هنگامى که به دوزخ رسند، گوش و چشم و پوست بدن آنان به گناهانى که انجام داده‌اند، گواهى دهند. در سوره‌ى يس مى‌خوانيم: «الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلى أَفْواهِهِمْ وَ تُکَلِّمُنا أَيْدِيهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما کانُوا يَکْسِبُونَ» «2» در آن روز بر دهان کافران مهر خموشى زنيم و دست‌هايشان با ما سخن گويند و پاهايشان به آنچه کرده‌اند گواهى دهند.
چون در شهادت، بايد در مورد ديگرى گواهى داد، پس معلوم مى‌شود جوهر وشخصيّت انسان غير از اعضاى بدن اوست که عليه او شهادت مى‌دهند. زيرا شاهد ومشهود بايد از هم جدا باشند.