پیام‌های تفسیر نور

1- در دادگاه قيامت، انسان حتى مالک اعضاى خود نيست. «تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ» «1». فصّلت، 20. «2». يس، 65. جلد 6 - صفحه 165 2- گواهى‌دادن، به درک و شعور نياز دارد. بنابراين اعضاى بدن آنچه را انجام‌مى‌دهند درک مى‌کنند، گرچه ما نفهميم. «تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ» 3- در قيامت، بر تمامى گفتار و رفتار گواه آورده مى‌شود. «بِما کانُوا يَعْمَلُونَ»