قرارگرفتن آيه‌ى امر به معروف ونهى از منکر در ميان دو آيه‌اى که دستور اتّحاد و يکپارچگى مى‌دهد، شايد از آن رو باشد که در نظام اجتماعىِ متفرّق و از هم پاشيده، يا قدرت دعوت به خير و معروف وجود ندارد و يا اينکه چنين دعوت‌هايى مؤثّر و کارساز نيست.
امر به معروف ونهى از منکر، به دو صورت انجام مى‌شود:
1. به عنوان وظيفه‌اى عمومى و همگانى که هرکس به مقدار توانايى خود بايد به آن اقدام کند.
2. وظيفه‌اى که يک گروه سازمان يافته و منسجم آن را به عهده دارد و با قدرت، آن را پى‌مى‌گيرد. چنانکه اگر راننده‌اى در خيابان خلاف کند، هم ساير رانندگان با چراغ و بوق به او اعتراض مى‌کنند و هم پليس براى برخورد قاطع با متخلّف وارد صحنه مى‌شود.
جلد 1 - صفحه 578
درباره امربه‌معروف ونهى از منکر، روايات بسيارى آمده که از نقل آنها صرف‌نظر و به اين مقدار بسنده مى‌کنيم که على عليه السلام فرمود: «اگر امر به معروف و نهى از منکر ترک شود، کارهاى نيک و خير تعطيل و اشرار و بَدان بر خوبان مسلّط مى‌شوند». «1»