1- نشانهى ايمان، دورى از لغو است. «وَ الَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ» (مؤمن بايد در تمام کارها و سخنان خود هدف صحيح داشته باشد)
2- دورى از لغو، به اندازهاى مهم است که بين نماز و زکات ذکر شده است.
«خاشِعُونَ- مُعْرِضُونَ- لِلزَّکاةِ فاعِلُونَ»
3- اهميّت زکات مانند اهميّت نماز است. (در 28 آيه، نماز و زکات در کنار هم آمده است) «فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ، لِلزَّکاةِ فاعِلُونَ»
4- اعتقاد به تنهايى کافى نيست، عمل هم لازم است. الْمُؤْمِنُونَ ... فاعِلُونَ
5- حيا، شرط ايمان است. «لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ» (آلودگى جنسى، نشانهى ضعف ايمان است)
6- شهوت، طغيانگر است و به کنترل و حفاظت نياز دارد. «حافِظُونَ»
7- در ارضاى غريزهى جنسى، محدوديّت لازم است ولى ممنوعيّت خلاف فطرت است. «إِلَّا عَلى أَزْواجِهِمْ»
8- حياى نابجا ممنوع. همين که اسلام، انجام کارى را اجازه داد، همهى سنّتها و عادتها و سليقههاى شخصى و مخالف دين، محکوم است. «غَيْرُ مَلُومِينَ»
9- قانون شکنى، تجاوز به حدودى که خداوند تعيين نموده مىباشد. «العادُونَ»
10- به سراغ گناه رفتن نيز گناه است. «ابْتَغى- العادُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 85