1- آب، سرچشمه‌ى حيات گياهان ونباتات است. «فَأَنْشَأْنا لَکُمْ بِهِ»
2- درختان و گياهان، براى استفاده‌ى انسان‌ها آفريده شده‌اند. (کلمه‌ى «لَکُمْ» دو بار در آيه‌ى 19 به کار رفته است).
3- در ميان ميوه‌ها، بعضى مثل خرما وانگور حساب ديگرى دارد. «نَخِيلٍ وَ أَعْنابٍ»
4- خداوند حکيم، نيازهاى مادّى انسان را تأمين کرده است. «نَخِيلٍ وَ أَعْنابٍ»
5- توليد خداوند بيش از مصرف انسان‌هاست. «فَواکِهُ کَثِيرَةٌ وَ مِنْها تَأْکُلُونَ»
جلد 6 - صفحه 91
6- آنچه را که خداوند آفريده، مفيد ومبارک است. «فَواکِهُ کَثِيرَةٌ- تَأْکُلُونَ- صِبْغٍ» (ولى آن جا که زيان و خرابى است، کار انسان است، چنانکه در آيه 67 سوره نحل مى‌خوانيم: «تَتَّخِذُونَ مِنْهُ سَکَراً» شما از آن شراب درست مى‌کنيد)
7- هر منطقه‌اى براى درخت وگياه مخصوصى مناسب است. «تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْناءَ»
8- بعضى زمين‌ها از نظر معنوى و مادّى مبارکند. (طور سينا محل نزول وحى و محل رويش درختان زيتون است). «مِنْ طُورِ سَيْناءَ»
9- روغن زيتون، يکى از نعمت‌هاى الهى است. «تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ»