در قرآن، کلمهى «هَيْهاتَ» دو بار، آن هم در همين آيه به کار رفته است، که سران کفر وقوع قيامت را بسيار دور مىپندارند.
شعارهاى کفّار:
* پيامبر يک انسان معمولى است. «بَشَراً»
* بر ديگران امتيازى ندارد. «مِثْلَکُمْ»
* پيروى از پيامبران خسارت است. «لَخاسِرُونَ»
* قيامت و زندگى دوباره دور است. «هَيْهاتَ هَيْهاتَ» (چون انبيا مکرّر و هميشه وعدهى قيامت مىدادند، «تُوعَدُونَ» مخالفان هم کلمه «هَيْهاتَ» را تکرار کردند)
آنچه ذکر شد، برخى از شعارهاى لجوجانه يا فريبندهى کافران و حقّ ستيزان است. آنان با تبليغات گسترده، پيروى از پيامبران را خسارت مىدانند ولى هدفشان اين است که مردم را مطيع خود سازند و با شعار آزادى، ملّتها را به بردگى کشانند.
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 100