تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِّ فَجَعَلْناهُمْ غُثاءً فَبُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (41)
فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِ: پس فرا گرفت ايشان را صيحه به وجهى ثابت که هيچ دافعى نبود آن را، يا به عدل و استحقاق از جانب خدا، يعنى جبرئيل به فرمان الهى فريادى عظيم نمود که دلهاى ايشان از شدت هول و ترس شکافته مردند. نزد کسانى که اين قوم را ثمود گفته‌اند دليل ايشان آنست که عذاب صيحه به قوم ثمود وارد شد. و آنانکه قوم عاد را گفته‌اند دليل ايشان آنست که در سوره اعراف و هود و شعرا بعد از قصه نوح عليه السّلام قصه عاد واقع شده پس اينجا نيز بهمان قرينه مراد عاد باشد. و بنابراين هر عذابى که سبب استيصال باشد صيحه توان گفت.
بهر حال به صداى صيحه جبرئيل يک مرتبه تماما هلاک شدند. فَجَعَلْناهُمْ غُثاءً: پس گردانيديم ايشان را چون خاشاک آب آورده. تشبيه ايشان فرموده در دمار و هلاکت به «غُثاءً» که پوشاک سيل است پوسيده و سياه شده، يعنى دمار از ايشان بر آورديم و همه را هلاک و نابود ساختيم مانند خس و خاشاک که سيل آن را به اطراف افکنده و سياه پوسيده خرد نموده. فَبُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ:
پس دورى است يا دور باد از رحمت خدا مر گروه ستمکاران را که به سبب کفر و شرک و تکذيب ستم بر خود نمودند.
جلد 9 - صفحه 138