1- سنّت خداوند بر فرستادن انبيا براى امّت‌هاست. «رُسُلَنا تَتْرا» (هر اجتماعى رهبر مى‌خواهد. فکر و علم به تنهايى براى بشر کافى نيست، بلکه بايد امورى را از طريق وحى بدست آورد)
2- تمام انبيا مورد تکذيب قرار مى‌گرفتند. «کُلَّ ما»
3- هر امّتى براى خود رسولى داشتند. «کُلَّ ما جاءَ أُمَّةً رَسُولُها»
4- نتيجه‌ى تکذيب حقّ، هلاکت است. «وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ» (از گردنکشان و طاغوتيان، تاريخى بيش نمى‌ماند)
جلد 6 - صفحه 103
5- نفرين کفّار جايز است. «فَبُعْداً» (کلمه «بعدا» مصدرى است که هميشه به جاى فعل بکار مى‌رود. بنابراين «بُعداً»، يعنى «بعدوا بُعداً»)
6- نفرين قرآن، به خاطر کفر کافران است. «لا يُؤْمِنُونَ»
7- تحوّلات تاريخى با اراده اوست. و هلاک امّت‌هاى سرکش، نمودى از لعن و نفرين اوست. «وَ جَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ فَبُعْداً»