تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَقالُوا أَ نُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنا وَ قَوْمُهُما لَنا عابِدُونَ (47)
«1». تفسير منهج الصّادقين، ج 6، ص 233، چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
جلد 9 - صفحه 142
به عوض ايمان و تصديق، القاء شبهه نمودند:
فَقالُوا أَ نُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنا: پس گفتند آيا ايمان آوريم، يعنى ايمان نياريم و تصديق نکنيم مرد و آدمى را که مانند ما هستند در صفتهاى بشريت. وَ قَوْمُهُما لَنا عابِدُونَ: و حال آنکه قوم آن دو يعنى بنى اسرائيل ما را پرستندگان مى‌باشند، يعنى در فرمانبردارى ما مانند بندگانند: در بعضى تفاسير نقل شده که بنى اسرائيل فرعون را مى‌پرستيدند و او بت مى‌پرستيد يا گوساله.
تبصره: مدار شبهه منکرين نبوت آنکه: قياس حال انبياء نمودند به احوال خود به سبب جهل به تفاصيل شئون حقيقت بشريت و تباين طبقات افراد انسانيت در مراتب کمال و مزيت به طورى که بعضى از آنها به مرتبه اعلى عليين هستند داراى نفوس زکيه و مؤيد به قواى قدسيه بواسطه صفاى قلوب آنان و مکارم اخلاق ايشان، لا جرم برگزيده شده‌اند از ميان خلق براى تبليغ پيام الهى و دعوت مردم به پرستش و ستايش ذات سبحانى جل جلاله.