تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) «112» ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ ما ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْکَنَةُ ذلِکَ بِأَنَّهُمْ کانُوا يَکْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ذلِکَ بِما عَصَوْا وَ کانُوا يَعْتَدُونَ‌ (دشمنان شما به قدرى ترسو و زبون هستند که) هر کجا يافت شوند، مُهر ذلّت بر آنها خورده است، مگر آنکه به ريسمان (امان) الهى چنگ زنند (و از انحراف و فسق دست برداشته، ايمان آورند) و با مردم پيوندى برقرار جلد 1 - صفحه 584 کنند. آنها گرفتار خشم خدا گشتند ومُهر بيچارگى بر آنها زده شد. اين به خاطر آن بود که به آيات خدا کفر مى‌ورزيدند و پيامبران را به ناحق مى‌کشتند. اين بدان سبب بود که عصيان ورزيده و تجاوز مى‌کردند.