تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
سَيَقُولُونَ لِلَّهِ قُلْ فَأَنَّى تُسْحَرُونَ (89)
سَيَقُولُونَ لِلَّهِ: زود باشد که بگويند در جواب، خاصه خدا است ملک و ملکوت، و او است پناه دهنده بندگان و کسى نتواند از عذاب او پناه دهد کسى را. چون حجت بر ايشان لازم گردد، قُلْ فَأَنَّى تُسْحَرُونَ: بگو اى پيغمبر پس از کجا فريب داده شويد و چگونه از راه حق برمى‌گرديد و با وجود ظهور نور توحيد و تظافر دلايل بر وحدت ملک مجيد، طريق حق را گذاشته کجا مى‌رويد، و بدرگاه که رو مى‌آوريد؟
تنبيه: خداوند سبحان از راه لطف نسبت به بندگان به بيانات مختلفه در قرآن مجيد ارشاد و هدايت فرموده و راه حق و صراط مستقيم را گوشزد نموده که شايد از ورطه جهالت بسر منزل نجات رسند، لکن بدبخت انسانى است که با تذکرات بيشمار و الزامات بسيار، ابدا آگاهى نيابد و از خواب غفلت هشيار نگردد، لذا در اواخر آيات شريفه مى‌فرمايد: چرا تعقل نمى‌کنيد، چرا نمى‌انديشيد، چگونه از راه حق برمى‌گرديد با وجود دلائل حقه و ظهور آيات سبحانيه.
اى که پى نفس و هوى مى‌روى
راه نه اين است، خطا مى‌روى
راهروان زانره و يکسر روند
پس تو بدين راه چرا مى‌روى
منزل و مقصود در آن جانب است
پس تو از اين سوى کجا مى‌روى