1- عقيده به هرگونه فرزند براى خداوند ممنوع است. (خواه عيسى را فرزند او بدانيم يا فرشتگان و ديگران را) «مِنْ وَلَدٍ»
2- هر مخلوقى در سيطرهى خالق است. «لَذَهَبَ کُلُّ إِلهٍ بِما خَلَقَ»
3- تعدّد مديريّت، مانع موفّقيّت است. «لَذَهَبَ کُلُّ إِلهٍ بِما خَلَقَ»
4- نظام هماهنگ و سامان يافته، نشانه يکتايى خداوند است. «إِذاً لَذَهَبَ کُلُّ إِلهٍ»
جلد 6 - صفحه 125
5- داشتن فرزند وشريک، نشانهى نياز ومحدوديّت است، و لازمه محدوديّت، برترىجويى است. «لَذَهَبَ- لَعَلا»
6- تضاد ميان قدرتها، عامل فساد وناپايدارى است. «لَعَلا بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ»
7- هر گاه تصورات غلط و انحرافى ديگران را بازگو کرديم، براى پاکسازى روح خود و ديگران خداوند را تسبيح کنيم. «سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ»
8- خدا را از همهى انحرافها و خرافهها دور و منزّه بدانيم. «عَمَّا يَصِفُونَ»