همان گونه که در سوره‌ى بقره آيه 3، در کنار ايمان، نماز مطرح شده است، «الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ» در اين آيه نيز در کنار ايمان، امر به معروف و نهى از منکر آمده
جلد 1 - صفحه 587
است. «يؤمنون ... يأمرون»
شيوه‌ى قرآن اين است که امر به معروف را قبل از نهى از منکر مى‌آورد و اگر درهاى معروف باز شود، راه منکر بسته مى‌شود. ازدواج آسان، جلو فحشا را مى‌گيرد. نماز، انسان را از فحشا ومنکر باز مى‌دارد. اشتغالِ صحيح مى‌تواند مانع فسادهاى اجتماعى گردد.
شخصيّت دادن به افراد، آنان را از انحراف و سقوط باز مى‌دارد.
خداوند در اين آيه و آيه قبل، با برشمردن اوصاف و شرايطى، زمينه رسيده به مقام صالحان را بيان کرده است، «أُولئِکَ مِنَ الصَّالِحِينَ» همان کسانى که همگان آرزوى ملحق شدن به آنان را دارند: «أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ» «1»* و هر مسلمانى در هر روز، حداقل پنج مرتبه به آنان سلام مى‌کند. «السّلام علينا و على عباد اللّه الصّالحين»
در بينش الهى، هيچ عمل صالحى ضايع نمى‌شود. «فَلَنْ يُکْفَرُوهُ» البتّه چنانکه در قرآن مى‌خوانيم: «إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ» «2» شرط قبولى، ايمان و تقواست، لذا در اينجا مى‌فرمايد: ما خود مى‌شناسيم که متّقين چه کسانيند که بايد عملشان مورد قبول واقع شود.