بين «سِخْرِيًّا» و «سِخْرِيًّا» تفاوت بسيارى است. اگر در جامعه روابط انسان‌ها بر اساس همدلى، تعاون و خدمت باشد و همه‌ى افراد از هنر و ابتکار يکديگر بهره‌مند شوند، جامعه رشد مى‌يابد، تقويت مى‌شود و همه‌ى کارها سامان مى‌يابد که آيه‌ى شريفه‌ى «لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِيًّا» «1» اين پيام را دارد. امّا اگر روابط افراد بر اساس تحقير، تضعيف و دشنام و دلسردى باشد، چنين جامعه‌اى فراموشى خدا و سقوط را در پى خواهد داشت و آيه‌ى مورد بحث اين معنا را بازگو مى‌کند. «فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا»
اينکه مؤمنين وسيله‌ى غفلت کفّارقلمداد شده‌اند، «أَنْسَوْکُمْ ذِکْرِي» شايد به خاطر آن باشد که اگر مؤمنين نبودند، حقيقت حقّ ستيزى آنان آشکار نمى‌شد. «2»