تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْئَلِ الْعادِّينَ (113)
«1». اصول کافى (چ سوم 1388 ه) ج 2، باب الصبر، ص 89، روايت 4.
«2». تفسير التبيان، ج 7، ص 400، چاپ مکتبة الامين النجف الاشرف.
جلد 9 - صفحه 186
قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ: گويند در جواب درنگ نموديم روزى يا جزئى از روز. کوتاه شمرند مدت درنگ دنيا را نسبت به خلود در جهنم، يا از هول آتش فراموش کنند مدت زندگانى خود را، يا دانا نشوند به درازى عمر خود به جهت آنکه مرده بودند و زمان بسيارى فاصله شده ميان دنيا و قيامت. ابن عباس گويد:
خدا فراموش گرداند مدت عمر را، پس چنان بينند که مدت زيست در دنيا يک روز يا بعض از روز بوده به جهت عظمت عذاب آنها. فَسْئَلِ الْعادِّينَ: پس بپرس اى پرسنده، زمان درنگ ما را از شمارندگان، يعنى از ملائکه‌اى که حفظه اعمار و انفاس ما بودند، يا محاسبين دانند، زيرا آنها شماره ماه و سال را نگهدارند. «1»