تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) «117» مَثَلُ ما يُنْفِقُونَ فِي هذِهِ الْحَياةِ الدُّنْيا کَمَثَلِ رِيحٍ فِيها صِرٌّ أَصابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَکَتْهُ وَ ما ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَ لکِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‌ مَثَل آنچه در اين زندگى دنيا انفاق مى‌کنند، همچون مَثل بادى است که در آن سرما و يا گرماى شديدى باشد، بر کشتزار قومى که بر خود ستم کرده‌اند بوزد، پس آن را از بين ببرد. خدا به آنان ستم نکرده است، بلکه آنان به خويشتن ستم مى‌کنند.