سيماى ابراهيم عليه السلام
* ابراهيم عليه السلام از ستاره و ماه و خورشيد دل بريد، به خدا رسيد. لا أُحِبُّ الْآفِلِينَ ... وَجَّهْتُ وَجْهِيَ ... «1»
* عموى منحرف را رها کرد، خود براى همه‌ى مردم پدر شد. «مِلَّةَ أَبِيکُمْ» «2»
* عمو با او قهر کرد، «وَ اهْجُرْنِي مَلِيًّا» «3» امّا خدا به او لطف کرد. «إِنَّهُ کانَ بِي حَفِيًّا» «4»
* براى خدا کناره‌گيرى کرد، «أَعْتَزِلُکُمْ» «5» شهره آفاق شد. «جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ»
* از خانه بتها فرار کرد، سازنده خانه توحيد شد. «إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ» «6»
* جانش را در راه خدا تسليم کرد، آتش بر او گلستان شد. «يا نارُ کُونِي بَرْداً وَ سَلاماً» «7»
* فرزند را براى ذبح آماده کرد، «وَ تَلَّهُ لِلْجَبِينِ» «8» جان به سلامت برد و سنّت قربانى در جايگاهش واجب شد.
* تا اواخر عمر بى‌فرزند، ولى راضى بود، در پايان عمر، نبوّت در دودمانش قرار گرفت.
* در خلوت‌ترين مکان‌ها کعبه را ساخت، پرجاذبه‌ترين مناطق زمين شد.
* در بيابان، تنهاى تنها فرياد زد، از تمام زمين، لبّيک‌گو رسيد. «أَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ» «9»
* کودک تشنه‌ى خود را رها کرد، آب زمزم، براى هميشه جارى شد.
* در برابر تهديد عموى بت‌پرستش سلام کرد، «قالَ سَلامٌ عَلَيْکَ» «10» خداوند به او سلام
«1». انعام، 76- 79.
«2». حج، 78.
«3». مريم، 46.
«4». مريم، 47.
«5». مريم، 48.
«6». بقره، 127.
«7». انبيا، 69.
«8». صافّات، 103.
«9». حج، 27.
«10». مريم، 47.
جلد 5 - صفحه 279
فرستاد. «سَلامٌ عَلى إِبْراهِيمَ» «1»
* يک نفر بود، امروز همه مکتب‌هاى آسمانى، خود را ابراهيمى مى‌دانند.
* همه با اودشمنى کردند، خدا او را خليل خود دانست. «وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا» «2»