1- استقرار در باغهاى بهشت هميشگى است. «جَنَّاتِ عَدْنٍ» «1»
2- سرچشمهى آن همه الطاف موعود، لطف خداوند رحمان است. «وَعَدَ الرَّحْمنُ»
3- ما امروز حقيقت وعدههاى خداوند را درک نمىکنيم. «بِالْغَيْبِ»
4- کلام رايج بهشتيان، سلام است. لا يَسْمَعُونَ ... إِلَّا سَلاماً محيط بهشت، محيطى امن و سالم است و بهشتيان، هم از فرشتگان سلام مىشنوند، «سَلامٌ عَلَيْکُمْ طِبْتُمْ» «2» و هم از دوستان خود. «فَسَلامٌ لَکَ مِنْ أَصْحابِ الْيَمِينِ» «3»
5- در بهشت تنوّع زمان (بامداد و غروب) وجود دارد. «بُکْرَةً وَ عَشِيًّا»
6- در بهشت هم امنيّت روحى است، «إِلَّا سَلاماً» و هم تأمين نيازهاى جسمى.
«رِزْقُهُمْ فِيها بُکْرَةً وَ عَشِيًّا»
7- در عطا کردن بهشت، برگرداندن و نقضى در کار نيست و اين، قوىترين نوع مالکيّت است. «4» «نُورِثُ»
8- بهشت، ميراث پرهيزکاران است. «نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ کانَ تَقِيًّا»