1- رها کردن خدا و پناه بردن به مال و فرزند، شگفت‌آور است. «أَ فَرَأَيْتَ»
2- کافر، دين را مانع پيشرفت، وکفر را عامل رشد مى‌داند. «کَفَرَ بِآياتِنا وَ قالَ لَأُوتَيَنَّ»
3- ملاک ارزش نزد کفّار، مال و فرزند است. «لَأُوتَيَنَّ مالًا وَ وَلَداً» (کافر در برابر منطق و تهديد، تنها به آنچه در دست دارد دلخوش است.)
4- مرفّهان کج فکر را تحقير کنيد تا در جامعه الگو نشوند. أَ فَرَأَيْتَ ... أَطَّلَعَ الْغَيْبَ ... نَمُدُّ لَهُ مِنَ الْعَذابِ
5- خداوند با هيچ کس قرار دادى امضا نکرده است. «أَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً»
6- گرچه عهد خداوند تخلّف ندارد، ولى کفّار با خداوند عهدى نبسته‌اند. «أَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً»
7- پندارهاى باطل را با صراحت سرکوب کنيد. «کَلَّا»
8- رفتار و گفتار آدمى در ديوان الهى ثبت مى‌گردد. «سَنَکْتُبُ ما يَقُولُ»
9- براى هر گفتار و عملى تا مدّتى مهلت است، شايد پشيمان شده و توبه کند، ولى اگر آن مدّت سرآمد و پشيمان نشد، ثبت مى‌شود. حرف «سين» در «سَنَکْتُبُ» نشانه‌ى مهلت است. «2»
«1». تفسير قمى، ج 2، ص 53.
«2». در روايات نيز مى‌خوانيم: همين که عمل بدى از انسان سر مى‌زند، تا مدّتى فرشتگان مأمور به ثبت نيستند، شايد پشيمان شود، ولى پس از پايان مدّت، ثبت مى‌شود.
جلد 5 - صفحه 306
10- سخن بايد به علم و دليل تکيه داشته باشد، چرا که انسان مسئول گفته‌هاى خود است. «سَنَکْتُبُ ما قالُوا»
11- در قيامت، انسان مال و فرزندى را که عامل کفر و غرور او گرديدند، رها مى‌کند و در پيشگاه خداوند، به تنهايى حاضر مى‌شود. «يَأْتِينا فَرْداً»