1- گناه مىتواند مايهى برهم ريختن نظام هستى گردد. «تَکادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ»
2- خداوند، هستى را براى انسان آفريد و اگر انسان منحرف شود، سقوط هستى بىجا نيست. «تَکادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ»
«1». بقره، 74.
«2». حشر، 21.
جلد 5 - صفحه 313
3- بالاترين فساد در جهان هستى، عقيدهى فاسد است. «دَعَوْا لِلرَّحْمنِ وَلَداً»
4- فرزند داشتن خداوند، به اين معناست که او محتاج بقاى نسل است، کمک و ياور مىخواهد و از تنهايى رنج مىبرد، در حالى که او از همهى اينها منزه است. «ما يَنْبَغِي لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً»
5- تمام هستى تحت سلطهى خداست وبه سوى او باز مىگردد. «آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً»
6- هستى و موجودات آن همگى تحت فرمان خدا وبندهى او هستند، چرا بندهى او را فرزند او مىخوانيد. وَ ما يَنْبَغِي ... إِنْ کُلُ ... عَبْداً