اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قال‌َ هِي‌َ عَصاي‌َ أَتَوَکَّؤُا عَلَيها وَ أَهُش‌ُّ بِها عَلي غَنَمِي وَ لِي‌َ فِيها مَآرِب‌ُ أُخري «18»
عرض کرد حضرت موسي اينکه عصاي من است بآن تکيه ميدهم و با او گوسفندان خود را مي‌چرانم و از براي من در اينکه عصا مقاصد و مطالب ديگري است.
(قال‌َ هِي‌َ عَصاي‌َ أَتَوَکَّؤُا عَلَيها) الوکاء تکيه‌گاه است و از اينکه باب متکاء است که بآن تکيه ميدهند و مستحب‌ّ است براي انسان مخصوصا اگر مسن باشد عصا در دست گيرد و بخصوص در حال مسافرت آنهم از چوب بادام تلخ باشد در خبر است
(من بلغ اربعين سنة و لم يتعصا فقد عصي).
(وَ أَهُش‌ُّ بِها عَلي غَنَمِي) راندن گوسفندان و زدن باشجار براي سقوط اوراق آنها جهت گوسفندان و جلوگيري آنها از دخول در مزارع و بردن آنها در مراتع و منابع مياه و غير اينها.
(وَ لِي‌َ فِيها مَآرِب‌ُ أُخري) در مجمع البحرين (مآرب اي حوائج واحدها مأربة مثلثة الراء) و از کليني و إبن بابويه و بصائر صفار قريب باين مفاد روايت شده که عصاي آدم بوده تا بموسي رسيده و اينکه سبز است مثل زماني که از درخت بريده ميشود و نطق ميکند و بهرچه امر باو شود انجام ميدهد و دو شعبه دارد يکي
جلد 13 - صفحه 19
بطرف بالا و ديگري بطرف زمين و در شب تاريک نور ميدهد و نعماني از حضرت صادق روايت کرده که از قضيب او از غرس بهشت بوده و در اخبار دارد قميص آدم و الواح توراة و عصاي موسي و خاتم سليمان عليهم السلام نزد ائمه است و در مجمع دارد نقل ميکند که مآرب اخري حمل زاد و سقاية ميکرد و با موسي مکالمه مي‌نمود و بر زمين ميزد آنچه براي اکل ميل داشت خارج ميشد و فرو مي‌برد در زمين چشمه آب ظاهر ميشد و با هر دشمني مقابل ميشد بر او غالب ميشد و جانوران بيابان را دفع ميکرد و دلو ميشد از چاه آب بيرون مياورد و دو شعبه آن مثل دو شمع روشن ميشد و در زمين فرو مي‌برد درخت ميشد و برگ و ميوه ميداد.