انسان‌ها به طور طبيعى از خطر و عوامل شرّ و ضرر مى‌ترسند و از رويارويى با آن پرهيز مى‌کنند و بديهى است موسى عليه السلام نيز که انسان است بترسد، آنچه مورد انتقاد و مذمّت است، تأثّر، خشيت و اضطراب قلبى از غير خداست که مخالف شجاعت واز صفات رذيله است والبتّه موسى از آن دور بوده است.
شايد ترس موسى عليه السلام به خاطر آن بود که فرمان «أَلْقِها» را مثل فرمان «فَاخْلَعْ نَعْلَيْکَ» براى احترام مى‌پنداشت، امّا همين که تبديل به مار شد، جا خورد.
اصلًا همين ترس، خود دليلى بر معجزه بودن اين واقعه است، وگرنه، ساحرى که خودش مى‌داند سحرش واقعيّت ندارد، از سحر و جادوى خود نمى‌ترسد.
خداوند در هر لحظه به ميليون‌ها بى‌جان، جان مى‌دهد و يا جان ميليون‌ها جاندار را مى‌گيرد، در اينجا نيز به عصاى بى‌جان، جان داد و سپس آن را گرفت و بار ديگر عصا
جلد 5 - صفحه 332
شد. «1» آيا او نمى‌تواند انسان زنده را بميراند و دوباره او را به صورت اوليّه‌اش در آورد؟
به راستى اگر نظر الهى چوب را اژدها مى‌کند، پس اگر بر ما نظر لطفى کند چه مى‌شود؟! و اگر نظر کرده‌ى او سحر تمامى ساحران را مى‌بلعد، آيا نظر او بر قلب ما همه وسوسه‌ها را نخواهد بلعيد؟!
در همين ابتداى کار براى موسى دو معجزه صورت گرفت، يکى اينکه عصا به اژدها تبديل شد، «فَإِذا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعى» و ديگر اينکه اژدها به صورت عصاى اوّليه در آمد. «سِيرَتَهَا الْأُولى»