تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
اذْهَبْ أَنْتَ وَ أَخُوکَ بِآياتِي وَ لا تَنِيا فِي ذِکْرِي (42)
بعد از آن خطاب فرمايد به موسى عليه السلام:
اذْهَبْ أَنْتَ وَ أَخُوکَ بِآياتِي: برو تو و برادرت هارون به معجزهاى من، يا حجج ظاهره و دلايل باهره من. مفسرين را در «آيات» اختلاف است. نزد بعضى مراد آيات نه گانه مذکوره در سوره اعراف است. جمعى عصا و يد بيضا و حل عقده زبان دانند. نزد جمعى عصا و يد بيضا باشد، لکن هر يک متضمن آيات و خوارق عادات بوده که در آيات پيش مذکور شد، پس معجزات شمرده شوند.
وَ لا تَنِيا فِي ذِکْرِي: و سستى نکنيد و کوتاهى منمائيد در رسانيدن پيغام من و دعوت مردمان به پرستش و ستايش من. و تسميه تبليغ رسالت به «ذکر» به جهت آنست که ذکر، شامل جميع انواع عبادات و طاعات است، و تبليغ رسالت، اجل و اعظم آنها باشد؛ پس اطلاق اسم ذکر بر اين، اولى و افضل خواهد بود. نزد بعضى معنى آنست که سست مشويد در ياد کردن من، يعنى
«1» کشاف، ج 3، ص 65.
جلد 8 - صفحه 274
هر جا که رويد و باشيد، مرا فراموش مکنيد و در طاعت و عبادت من ثابت قدم باشيد.
تبصره: اين مطلب محقق است که مقام نبوت و رسالت، اجل و اعظم باشد از آنکه شبهه قصور و فتور در مأموريت و تبليغ ايشان تصور شود، چه برسد به وقوع آن؛ زيرا تکاهل و تکاسل در آن، نقص و منافى منصب الهيه است، و پيغمبر بايد داراى مقام صفات کماليه و منزه از نقايص امکانيه باشد. پس اين گونه خطابات مطلقا نسبت به هر پيغمبرى مبالغه و تأکيد است به اينکه اين امر در عظمت و اهميت به مرتبه ايست که نبايد به هيچ وجه سستى و تکاهلى در آن شود، و ايضا آگاهى است نسبت به سايرين.