همين که ساحران فهميدند کار موسى عليه السلام سحر و جادو نيست، بى اختيار به سجده
جلد 5 - صفحه 362
افتادند و در حالى که صبح از کافران بشمار مىآمدند، غروب به جمع شهداء راه خدا پيوستند و با بيان «آمَنَّا بِرَبِّ هارُونَ وَ مُوسى» اظهار داشتند که کار ما غلط بوده است، و چون فرعون خود را «رب» مردم مىدانست، آنها هم کلمه «بِرَبِّ هارُونَ وَ مُوسى» را بکار بردند، زيرا اگر آنها تنها مىگفتند: «رب موسى»، فرعون مىگفت: موسى را من تربيت کردهام، از اينروى ساحران، بعد از کلمه «رب» ابتدا نام هارون عليه السلام و سپس نام موسى عليه السلام را ذکر کردند. «1»
خداوند بدون شرط به پيامبرش وعده برترى مىدهد، «إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلى» ولى به مؤمنين به شرط وفادارى به ايمان، وعده برترى مىدهد، «وَ أَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ» «2» زيرا انبيا وفادار هستند، ولى مؤمنين ممکن است دست از وفادارى بردارند، لذا خداوند مىفرمايد: آنان به شرط وفادارى برترند.