1- هر کجا که نگرانى زيادتر باشد، تأييد و تأکيد بيشترى را مى‌طلبد. «لا تَخَفْ إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلى» «3»
2- تلقين، عامل تقويت روحيه است. «إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلى»
3- جواب بايد متناسب با سخن مجادله‌گر باشد وبا زبان خود او سخن بگوييم.
فرعون گفت: «قَدْ أَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلى»، خداوند فرمود: «إِنَّکَ أَنْتَ الْأَعْلى»
4- حقّ، باطل را نابود مى‌سازد. «تَلْقَفْ ما صَنَعُوا»، «إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً» «4»
5- نه تنها ساحران زمان حضرت موسى که تمام ساحران تاريخ تيره‌بخت هستند. «لا يُفْلِحُ السَّاحِرُ» «5» 6- براى افراد سالم و غير لجوج، روشن شدن حقّ همان وتسليم شدن همان.
«1». تفسير مراغى.
«2». آل‌عمران، 139.
«3». آوردن حرف تأکيد «انّ» و تکرار ضمير متصل و منفصل مخاطب «ک و انت» به همراه کلمه علّو آن هم در قالب «اعلى» و جمله اسميّه، همه تأييدى براى آن دلهره‌هاست.
«4». اسراء، 81.
«5». الف و لام در کلمه «الساحر» براى عموم است.
جلد 5 - صفحه 363
«فَأُلْقِيَ» (گويا در باطن مجبور به سجده شدند)
7- انسان، موجودى است که مى‌تواند در يک لحظه تصميم بگيرد و تغيير عقيده و ايدئولوژى دهد. «فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ»
8- راه توبه براى همگان باز است، توبه از شرک، ايمان آوردن به خداست. «فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ» هر انسان منحرفى را بد ندانيم، شايد توبه کند.
9- انسان‌ها در انتخاب عقيده آزادند و مجبور محيط نيستند. «فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ»
10- سجده، از آثار يقين است، ايمان بدون سجده نمى‌شود. «فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّداً»
11- ساحران، در يک جمله، ايمان خود را به توحيد و نبوّت اظهار داشتند. «آمَنَّا بِرَبِّ هارُونَ وَ مُوسى» (قدر زر زرگر شناسد، قدر گوهر گوهرى)