اين آيه تأکيدى بر آيه‌ى قبل است که مجازات يا عفو، تنها به دست خداوند است. زيرا آفرينش و حاکميّت تمام هستى در دست اوست. جالب اين‌که در آيه، افرادِ مورد قهر يا لطف معيّن نمى‌شوند، تا غرور يا يأس براى کسى پيدا نشود و همه در حالت خوف و رجا باشند.
ناگفته پيداست که عفو يا عذاب، براساس حکمت الهى و وابسته به زمينه‌هايى است که انسان در خود و يا جامعه بوجود مى‌آورد.