نکته‌های تفسیر نور

به دنبال آيه‌ى قبل که با تهديد به اتمام رسيد، اين آيه بشارت الهى را به همراه دارد و اين شيوه در همه جاى قرآن ديده مى‌شود. توبه از هر گناه و خلاف بايد متناسب با همان گناه و خلاف باشد. مثلًا توبه کسى که نماز نخوانده، قضاى نماز است، توبه‌ى مردم آزارى، عذرخواهى است، توبه‌ى کتمانِ حقايق، بيان آن است، توبه‌ى شرک، ايمان به خداست، توبه‌ى مال مردم‌خوارى، ردّ اموال به صاحبان آن است. جلد 5 - صفحه 372 گرچه در اين آيه سخن از بخشش توبه‌کنندگان است، امّا در آيه‌ى ديگر مى‌خوانيم: کسانى که بعد از ايمان، کفر بورزند وبر آن بيفزايند، ديگر هرگز توبه آنان قبول نخواهد شد. «إِنَّ الَّذِينَ کَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ ثُمَّ ازْدادُوا کُفْراً لَنْ تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ» «1» انبياى الهى نيز از خدا طلب مغفرت مى‌کردند؛ آدم عليه السلام: «إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا» «2»، نوح عليه السلام: «إِلَّا تَغْفِرْ لِي وَ تَرْحَمْنِي» «3»، ابراهيم عليه السلام: «أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي» «4»، موسى عليه السلام: «رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِأَخِي» «5»، عيسى عليه السلام: «وَ إِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ» «6» ومحمّد صلى الله عليه و آله: «وَ اسْتَغْفِرْهُ» «7» در روايات مراد از «اهْتَدى‌»، هدايت به ولايت اهلبيت عليهم السلام دانسته شده است. «8»