1- وعده پيروزى که خداوند به انبيا داده، حتمى است. «ثُمَّ صَدَقْناهُمُ الْوَعْدَ»
2- وعدهى خداوند به انبيا نجات آنان وهلاکت مخالفان آنهاست. فَأَنْجَيْناهُمْ ... وَ أَهْلَکْنَا
3- کيفرهاى الهى، نتيجهى اعمال خودماست. «أَهْلَکْنَا الْمُسْرِفِينَ»
4- اسراف، زمينه ساز هلاکت است. و هلاکت، سرنوشت همهى اسراف کاران است. «الْمُسْرِفِينَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 428