«خوف» يعنى ترس از گناه، ولى «خشيت» به معناى ترس از عظمت الهى است، ترسى که با تعظيم و احترام همراه باشد.
در روايات آمده است که مراد از «من ارْتَضى» يعنى کسى که دين او مورد رضايت است، هر چند گناهکار باشد، زيرا شخص با ايمان به خاطر توبه‌اى که پس از گناه مى‌کند، مورد لطف قرار گرفته و مشمول شفاعت واقع مى‌شود. «1»