1- بشارت وهشدار پيامبران بر مبناى آراى شخصى، حدس، گمان و خيالات انسانى نيست، بلکه بر اساس وحى قطعى الهى است. «إِنَّما أُنْذِرُکُمْ بِالْوَحْيِ»
«1». تفسير الميزان.
«2». تفسير صافى.
«3». آلعمران، 178.
جلد 5 - صفحه 456
2- کسانى که از نعمتهاى الهى، استفاده صحيح نمىکنند، گويا از آن نعمت بىبهرهاند. «الصُّمُّ» يعنى اگر کسى به ظاهر گوش دارد ولى حقّ را نمىشنود و يا چشم دارد ولى حقايق را نمىبيند، در واقع هم کر است و هم کور.
3- گاهى بىاثر بودن تبليغ به خاطر قابليّت نداشتن مردم است، نه آنکه در تبليغ کننده يا روش او کمبودى است. أُنْذِرُکُمْ ... لا يَسْمَعُ
4- بعضى قابل هدايت نبوده و اميدى به هدايت آنان نيست. وَ لا يَسْمَعُ الصُّمُ ...
بر سيه دل چه سود خواندن وعظ
نرود ميخ آهنين بر سنگ.