در مبارک بودن قرآن همين بس که توانسته است در مدّت کوتاهى، انسان‌هاى بسيارى را از شرک به توحيد، از تفرقه به وحدت، از جهل به علم، از توحش به تمدن، از اسارت به امارت، از آلودگى به نظافت، از فقر به غنا، از رکود به حرکت، از خرافات به حقايق، از ذلت به عزّت، از پيروى طاغوت به اطاعت معصوم، از غفلت به هوشيارى، از تزلزل به ثبات، از کفر به ايمان و در يک کلمه، از ظلمات به نور برساند.
در آيه قبل براى تورات تنها کلمه «ذِکْرٌ» بکار رفت، ولى در اين آيه قرآن را «ذِکْرٌ مُبارَکٌ»
«1». تفسير نمونه.
جلد 5 - صفحه 460
مى‌داند، البتّه صفت فرقان ونور در آيات ديگر براى قرآن نيز آمده است.