اين آيه، به اهميّت جامعهشناسى و شناخت اصول عزّت و ذلّت جوامع اشاره دارد.
سنّتهايى که در اقوام پيشين وجود داشته، از اين قبيل است:
الف: حقّ پذيرى که سبب نجات و سعادت آنان شده است.
ب: تکذيب حقّ که موجب هلاک و نابودى آنها شده است.
ج: آزمايشات الهى براى آنها وجود داشته است.
د: امدادهاى غيبى براى حقطلبان بوده است.
ه: به ستمگران فرصت و مهلت داده شده است.
و: مقاومت مردان خدا سبب رسيدن به هدفهاى والا شده است.
ز: توطئه کفّار و خنثى سازى آن از جانب خداوند.