1- انبيا پيش از مبعوث شدن، مورد توجّه خداوند هستند. «مِنْ قَبْلُ وَ کُنَّا بِهِ عالِمِينَ»
2- رشد واقعى آن است که انسان را به يکتاپرستى برساند. رُشْدَهُ ... إِذْ قالَ لِأَبِيهِ ...
3- حضرت ابراهيم خود آمادگى پذيرش رشد را داشت. «رُشْدَهُ» و نفرمود:
«رشدا». (استعدادها وظرفيت‌هاى وجودى انسان‌ها براى رشد متفاوت است)
4- در نهى از منکر، شرط سنّى وجود ندارد. «قالَ لِأَبِيهِ»
5- نهى از منکر را از نزديکان خود شروع کنيم. «قالَ لِأَبِيهِ»
6- در نهى از منکر، تعداد ملاک نيست، گاه مى‌بايست يک نفر در مقابل يک گروه قرار گيرد. «قالَ لِأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ» 7- در نهى از منکر، ابتدا به نهى از بزرگ‌ترين منکرات بپردازيم. «قالَ .. ما هذِهِ التَّماثِيلُ»
8- يکى از شيوه‌هاى موفّق در نهى از منکر، مخاطب قرار دادن وجدان‌هاست.
«ما هذِهِ التَّماثِيلُ»
9- باطل‌ها و منکرات را تحقير کنيم. «ما هذِهِ التَّماثِيلُ»
10- در نهى از منکر، مردم را از شخصيّت و کرامت انسانى‌شان آگاه سازيم. «أَنْتُمْ لَها عاکِفُونَ» و نفرمود «تعکفونها»
11- جلوه رشد در مبارزه با خرافات و ترک آن است. رُشْدَهُ .. إِذْ قالَ ...
12- پدران، زمينه‌ساز انحرافات نسل خود هستند. «وَجَدْنا آباءَنا»
13- رفتار نياکان در تربيت فرزندان مؤثر است، هرچند برآن سفارش هم نکنند.
«1». تفسير نمونه.
جلد 5 - صفحه 462
«وَجَدْنا آباءَنا»
14- تقليد کورکورانه وتعصّب کور بر رفتار نياکان، مذموم و ممنوع است. «وَجَدْنا آباءَنا- أَنْتُمْ وَ آباؤُکُمْ»
15- در نهى از منکر، خجالت کشيدن، کنايه‌گويى و رودربايستى، جايگاهى ندارد. «أَنْتُمْ وَ آباؤُکُمْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ»
16- نه قدمت و نه کثرت، هيچکدام دليلى بر حقّانيت نيست. «أَنْتُمْ وَ آباؤُکُمْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ»
17- در عقائد بايد تکيه‌گاه استدلال باشد نه راه نياکان. وَجَدْنا آباءَنا ... آباؤُکُمْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ
18- گمراهى، درجاتى دارد. «ضَلالٍ مُبِينٍ»