1- خداوند، اولياى خودش را نجات مىدهد. «نَجَّيْناهُ»
2- در منطقه گناهخيز نمانيد. «نَجَّيْناهُ»
3- گاهى انجام يک گناه، سبب ارتکاب گناهان ديگرى مىشود. «الْخَبائِثَ»
4- بدتر از گناه، اصرار بر گناه واستمرار آن است. «کانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ»
5- استمرار در گناه، ثمرهى کفر و سبب بد عاقبتى است. «تَعْمَلُ الْخَبائِثَ إِنَّهُمْ کانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ»
6- محيط و جامعه، جبر آفرين نيست. «کانُوا قَوْمَ سَوْءٍ فاسِقِينَ وَ أَدْخَلْناهُ فِي رَحْمَتِنا»
7- اگر ما صالح باشيم، خداوند ما را از رحمت خويش سرشار مىسازد. «أَدْخَلْناهُ فِي رَحْمَتِنا إِنَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ»