نکته‌های تفسیر نور

انسان در دنيا، هر چند هم در رفاه و کاميابى باشد، ولى خواسته يا ناخواسته ممکن است‌ «1». انبيا، 98. جلد 5 - صفحه 499 خبرهاى ناگوار و حوادث تلخ به گوشش برسد و از لذّت و عيش او بکاهد، امّا در قيامت، اهل بهشت به دور از هر خبر بد و سر و صداى ناهنجار و ناله و فرياد گرفتاران، با عيش کامل به کامروايى مشغولند. اميرالمؤمنين علىّ عليه السلام در خطبه‌ى 183 نهج‌البلاغه مى‌فرمايد: خداوند، آن چنان اهل بهشت را گرامى داشته که حتّى گوشهايشان صداى آتش دوزخ و ناله و فرياد اهل آن را نمى‌شنود. «1» قرآن در بيان گستردگى کمّى و کيفى نعمت‌هاى بهشتى، آيات متنوّعى دارد. در آيه‌اى مى‌فرمايد: «ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ» «2» هر چه که ميل انسان بکشد و هر چه که چشم از آن لذّت ببرد. در اين آيه مى‌فرمايد: «وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ» آنان در هر چه که دلشان بخواهد براى هميشه متنعّم‌اند، و در جاى ديگر با اين چنين عبارتى توصيف مى‌فرمايد که: «فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ» «3» احدى نمى‌داند که چه لذائذ وکاميابى‌هايى براى اهل‌بهشت، ذخيره ومخفى شده است. در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله آمده است که: کيفيّت نعمت‌هاى بهشتى را نه گوشى شنيده و نه چشمى ديده است. «4»